Afleiding, aanspraak en gezelligheid

Christiaan Claeys is 81 jaar en vanaf 2013 zwaar hartpatiënt. Zijn vrouw overleed plotseling in 2016. Sinds die tijd woont hij alleen in het huis waar hij 47 jaar geleden met zijn gezin introk. Hij verplaatst zich met de scootmobiel, hecht aan zijn zelfstandigheid, haalt zijn boodschappen bij ’t Loo dat gelukkig vlakbij ligt. Vroeger kon hij alles zelf. ‘Ik heb het hele huis verbouwd met mijn eigen handen. Hierachter ligt nog 100 m2 grond waar mijn vrouw een groentetuin had. In het begin had ik er veel moeite mee om steeds hulp te moeten vragen, zelfs een schroef indraaien moet iemand anders voor me doen! Ik vind het een grote aanpassing om zoveel te moeten loslaten als je oud wordt.’

Des te belangrijker is de afleiding en hulp die hij bij het Trefpunt vindt. Na het overlijden van zijn vrouw werd Christiaan via via gevraagd om op zondagen mee te gaan klaverjassen in het Trefpunt. Dat bleef daarna een plezierige vaste activiteit. Hij sloot zich toen ook aan bij de wekelijkse maaltijd. ‘Een groep van een man of acht, denk ik. Nou ja, ik was de enige man, verder allemaal vrouwen. Ik zei wel eens voor de grap ‘Ik ga naar mijn harem!’ Jammer genoeg vielen er in de loop van de tijd mensen af en kwamen er geen nieuwe bij; toen is het gestopt.’

Mee met alle uitstapjes

Als er iets bijzonders wordt georganiseerd, is hij van de partij. Kerstdiner, barbecue, allemaal leuk. ‘Ik schreef me ook in op alle uitjes. Op stap met de Trefpunt Express en ook met de bus op vakantie. De laatste keer was in de zomer van 2019, we gingen naar Friesland in een grote touringcar. In een hotel zonder airco, terwijl het van die hele hete dagen waren,’ hij lacht erbij. ‘Ach, we hebben het allemaal overleefd. Heel gezellig gehad. In het hotel was het goed geregeld; ik had een kamer op de begane grond, want traplopen dat lukt niet. We gingen zowat elke dag een uitstapje maken daar in de omgeving, en hebben veel met elkaar zitten geinen. Het was heel goed georganiseerd door Pauline Som en Mirjam Bungener. Vorig jaar zouden we weer gaan, alles was al bekend en geregeld maar door corona kon het niet doorgaan.’

In corona-tijd

De activiteiten die voor Christiaan belangrijk zijn, liggen al meer dan een jaar stil. Hij is blij dat zijn vriendin Ank in de buurt woont. Meestal zoekt hij haar ’s middags op en doen ze een spelletje Rummikub of Domino. ‘Vorig jaar hebben we een tweezits-scootmobiel gekocht, met een bereik van 60 kilometer. Als het mooi weer is gaan we er samen op uit. Gezellig naast elkaar; dat is echt fijn!’ Verder heeft hij in coronatijd weinig mensen gezien, weinig aanspraak gehad. Hij vindt het moeilijk, ook omdat Ank en hij heel andere interesses hebben. ‘Ik mis de mensen van het Trefpunt, ja. Dat je met elkaar een beetje over andere dingen praat, met andere mensen omgaat. Ik heb er veel mensen leren kennen, ook die er werken en vrijwilligers die er helpen. En Nico de Wit, mijn vaste bezoeker, heb ik natuurlijk ook aan het Trefpunt te danken.’

Gedeelde interesses

Nico (69 jaar) is het ‘maatje’ van Christiaan en komt al sinds februari 2017 elke week langs. Christiaan vertelt hoe fijn het is dat hij met Nico juist veel interesses deelt en dat het voor hun beiden een belangrijk contact is geworden. Vaak gaan ze er met de auto op uit. ‘Als ik me goed voel, rijd ik in mijn auto, anders rijdt Nico. Dan gaan we ergens heen voor een kopje koffie met een gebakje erbij. Bij slecht weer blijven we hier thuis. Nico is een leuke man, we praten over van alles.’

Vliegen

Een belangrijke interesse van Christiaan is vliegtuigen. Hij kan zelf onder begeleiding een klein vliegtuig besturen. ‘Nico had nog nooit gevlogen, dus ik dacht hem als bedankje een keer mee te nemen. ‘Ik ga vliegen en jij gaat mee!’ zei ik tegen hem. Hij kon het bijna niet geloven … Vanuit Lelystad airport hebben we toen drie kwartier gevlogen: de eindverantwoordelijke piloot naast mij voorin, en Nico zat achter ons. Op een bepaald moment zei de piloot tegen me dat ik van richting moest veranderen. Ik gooide het vliegtuig wat steil in de bocht en toen werd het heel stil achterin.’

Vaccinatie

Door corona is het contact nu wekelijks per telefoon, maar ze missen het samenzijn allebei. Een paar weken geleden heeft Nico zijn arm gebroken. Christiaan hoopt dat hij daarom binnenkort een keer bij Nico op bezoek kan gaan, in plaats van andersom zoals ze gewend waren. Hij heeft zelf in ieder geval zijn twee vaccinaties al gehad. ‘De eerste keer met Trefpunt Prikvervoer naar Alkmaar. Heel fijn dat de chauffeur vroeg of hij mee naar binnen zou komen. Dat wilde ik graag, want ja, als ik niet goed was geworden … Het ging prima toen, dus voor de tweede prik ben ik alleen met mijn eigen auto gegaan.’

Nu kijkt Christiaan uit naar het moment dat het Trefpunt open mag: weer eens fijn klaverjassen, de mensen daar zien, een uitstapje maken! Laten we hopen dat het niet lang meer duurt.

Door Leonie Zwetsloot