Monique van ’t Hof (49 jaar) is taxichauffeuse van beroep. Ze rijdt een paar dagen per week zogenaamde WMO-ritten: vervoer voor ouderen en gehandicapten in het kader van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Dat betekent vaak ritjes richting ziekenhuis, therapie, tandarts en dergelijke, en ook wel eens familiebezoek. Monique houdt van het contact. ‘Vooral ouderen vinden het fijn om een praatje te maken onderweg en ik vind het leuk en interessant om te horen wat mensen bezighoudt in het leven, wat ze hebben meegemaakt. Op de taxi ben je soms een halve sociaal werker!’ vertelt ze lachend, ‘Ik rijd ook wel eens mensen met Downsyndroom. Dan zet ik de radio aan met Nederlandse liedjes en zingen ze uit volle borst mee. Zo leuk, dan ga ik vanzelf meedoen!’

Een rondje lopen en een ijsje eten

Begin 2020 meldde Monique zich via het Oranjefonds aan als ‘maatje voor een oudere’. Het Oranjefonds is een landelijke organisatie die vrijwilligers koppelt aan lokale voorzieningen. Zo kwam Monique bij Claudia Spit van het Trefpunt terecht. Claudia koppelde haar met een oudere weduwnaar die een beetje eenzaam was. ‘Er werd een kennismaking bij hem thuis geregeld en de klik was er eigenlijk al vanaf de eerste minuut! Ik vind het een schattige leuke man. Elke week ga ik naar hem toe, ook tijdens corona. In het begin gingen we vaak fietsen of wandelen, maar hij is intussen negentig-plus en heeft last van lage bloeddruk dus doen we nu meestal rustig aan. Soms heeft hij een plannetje, soms bel ik hem op met een ideetje. Als hij niet zo ver kan lopen doen we alleen een rondje over het Stationsplein (waar hij vlakbij woont) en halen we een ijsje bij Picolino, daar wordt hij helemaal gelukkig van. Op Koningsdag ben ik samen met mijn man spontaan bij hem langsgegaan; we hadden oranje-tompouces meegenomen en een uurtje gezellig bij hem gezeten.’ Meneer heeft twee dochters, die gelukkig ook regelmatig langskomen. ‘Hij vindt het heel belangrijk om tijd met hen door te brengen. Nu is een van de dochters een maand lang op vakantie en dat is echt een gemis voor hem. Dan stel ik voor om een keertje extra te komen, om het een beetje op te vangen. Hij is zo blij met mijn bezoekjes. Dat vind ik weer erg leuk!’ Monique kijkt goed wat er nodig is en helpt af en toe een extra handje, ook met praktische dingen in het huishouden.

Leven weer op de rit krijgen

Tijdens de coronaperiode heeft Monique samen met haar man een tweede maatjescontact gehad. Een wat jongere vrouw (tegen de zestig) die in een moeilijke periode van haar leven met een burn-out  kampte en daar in haar eentje niet doorheen zag. ‘We nodigden haar uit om bij ons thuis mee te eten. Een tijdlang kwam ze twee a drie keer in de week. We hebben geholpen om haar flatje op te knappen en haar leven weer een beetje op de rit te krijgen. Uiteindelijk heeft ze via mijn man ook een nieuwe baan gevonden. Nu hoeven we haar niet meer te helpen, alles loopt weer, maar we hebben zo wel een leuke vriendschap opgebouwd.’ Het zegt wel iets dat Monique en haar man hun leven zo openstellen – er zijn immers ook nog vier thuiswonende kinderen (tussen 21 en 16 jaar)!

Uitjes met de Trefpunt Express

Toen Monique eenmaal bij het Trefpunt bekend was, kreeg zij te horen dat er ook mensen nodig waren om als chauffeur een uitstapje met ouderen te begeleiden. ‘Ik houd van autorijden, en van de interactie met mensen, het is een goede combi voor mij. In vergelijking met mijn gewone werk op de taxi, is het leuke van dit vrijwilligerswerk dat ik niet alleen de mensen ergens heenbreng maar ook zelf deelneem aan het uitje. Zo ben ik bijvoorbeeld meegegaan naar de pompoenenboerderij in Warmenhuizen – we aten er pompoensoep en dronken pompoenwijn – en uit lunchen bij Havenrijk in Uitgeest. Vorig jaar deed ik ook het uitje met de Zonnetrein, dat is een treintje dat op zonnecollectoren een rondrit maakt door de duinen bij Schoorl, een heel leuk uitstapje dat ik nu op 15 mei weer ga doen.’

Monique is druk doende om een eigen rijschool te starten. Ze haalde recent haar diploma en is van plan om naast twee dagen op de taxi drie dagen rijles te gaan geven. Het maatjescontact blijft ze zeker doen, maar uitjes begeleiden wordt waarschijnlijk een uitzondering. ‘Het voordeel van vrijwilligerswerk zoals ik dat doe voor het Trefpunt is dat ik helemaal zelf kan kijken wanneer het mij uitkomt, het hoeft niet in een vast patroon. Er zijn meerdere chauffeurs voor de Trefpunt Express, dus het is niet erg als iemand minder tijd heeft. Zo stond ik voor de Zonnetrein als reservechauffeur op de lijst; toen ze niemand konden vinden ben ik gevraagd. Het is een hartstikke leuk uitje, dus ik heb er echt zin in.’

Voldoening en verdieping

Intussen heeft ze haar man ‘aangestoken’, vertelt ze grappend. Die is een tijdje geleden naast een vijfdaagse werkweek in de bloemenwinkel vrijwilliger geworden in het hospice. ‘Ik vind het echt mooi. Net als bij de gesprekken die ik met ouderen in de auto voer, komt hij nu ook thuis met de verhalen van mensen, al die verschillende levens … Het geeft zoveel voldoening om een lach op iemands gezicht te zien, te merken dat je iemand blij maakt, dat maakt het vrijwilligerswerk zo leuk en waardevol. Het geeft eigenlijk meer verdieping in je leven!’

 

Door Leonie Zwetsloot